Het eeuwenoude probleem is deze wereld, jong willen blijven, er mooi uit blijven zien, koste wat het kost.. En daar ligt dan ook het gevaar, men identificeert zich teveel met het lichaam, raakt er volledig aan gehecht. Terwijl we het lichaam niet eens zijn, wat een giller/dwaasheid/droevigheid.

Zolang men teveel hecht aan het lichaam kom je nooit los van deze wereld.. daarnaast blijf je na de dood teveel hangen bij het stoffelijk-overschot. Ofwel, het behoort tot de stof (is van de aarde, niet van ons).

Swami Prabhupada zei ooit is:

𝑾𝒆 𝒌𝒖𝒏𝒏𝒆𝒏 𝒐𝒏𝒔 𝒍𝒊𝒄𝒉𝒂𝒂𝒎 𝒔𝒊𝒆𝒓𝒆𝒏 𝒆𝒏 𝒗𝒆𝒓𝒇𝒓𝒂𝒂𝒊𝒆𝒏 𝒂𝒍𝒔 𝒅𝒆 𝒔𝒑𝒊𝒋𝒍𝒆𝒏 𝒗𝒂𝒏 𝒆𝒆𝒏 𝒌𝒐𝒐𝒊 𝒅𝒊𝒆 𝒘𝒆 𝒐𝒑𝒑𝒐𝒆𝒕𝒔𝒆𝒏.
𝑫𝒂𝒂𝒓𝒅𝒐𝒐𝒓 𝒘𝒐𝒓𝒅𝒕 𝒅𝒆 𝒗𝒐𝒈𝒆𝒍, 𝒐𝒏𝒛𝒆 𝒛𝒊𝒆𝒍 𝒅𝒊𝒆 𝒉𝒖𝒊𝒔𝒕 𝒊𝒏 𝒅𝒆 𝒌𝒐𝒐𝒊 𝒅𝒊𝒆 𝒉𝒆𝒕 𝒍𝒊𝒄𝒉𝒂𝒂𝒎 𝒊𝒔, 𝒏𝒊𝒆𝒕 𝒈𝒆𝒓𝒖𝒔𝒕𝒈𝒆𝒔𝒕𝒆𝒍𝒅 𝒐𝒇 𝒕𝒆𝒗𝒓𝒆𝒅𝒆𝒏.

Uiteraard mag je goed voor je voertuig zorgen en er verzorgd uit zien.. dat zonder meer! Maar de meeste schieten er enorm in door. Continu de haren verven om wat grijze haren weg te werken, tassen vol make-up om het gezicht te verfraaien – een soort van masker op zetten (anders durf men de straat niet op). Botox hier en daar, borstvergroting, dozenvol antirimpel cremes voor de huid, langere kunst nagels enzvoorts. Nooit zijn we tevreden wat we van moeder natuur hebben gekregen, we moeten alles maar verfraaien/oppoetsen (voornamelijk uit onzekerheid).

Ik zeg dan ook altijd: Je leeft pas echt als je je niks meer aantrekt wat andere mensen over je denken..

Afijn, waarom kunnen we de rimpelige huid niet gewoon ontarmen? Waarom kunnen we de grijze haren niet accepteren? Waarom zo angstig zijn voor een ouder lichaam, het hoort er toch allemaal bij!?

Kahlil Gibran zei ooit is:
𝑺𝒄𝒉𝒐𝒐𝒏𝒉𝒆𝒊𝒅 𝒃𝒆𝒗𝒊𝒏𝒅𝒕 𝒏𝒊𝒆𝒕 𝒊𝒏 𝒉𝒆𝒕 𝒈𝒆𝒛𝒊𝒄𝒉𝒕
𝒎𝒂𝒂𝒓 𝒊𝒔 𝒆𝒆𝒏 𝒍𝒊𝒄𝒉𝒕 𝒊𝒏 𝒉𝒆𝒕 𝒉𝒂𝒓𝒕.

Daar geef ik hem helemaal gelijk in..

Kom los van deze wereld, laat alle uiterlijke verfraaiingen gaan.. WIJ ZIJN HET LICHAAM NIET.

Alle tijd dat je kwijt bent voor de spiegel kan je ook gebruiken om het Licht van binnen aan te wakkeren tot een laaiend vuur.