Overal waar je kijkt, lijkt alles langzaam weg te glijden. In de steden en dorpen rijzen steeds meer grijze, zielloze gebouwen; in de economie kraken de fundamenten steeds luider, alsof ze op het punt staan volledig in te storten. De mentaliteit van mensen is verhard, en warmte lijkt een zeldzaam goed geworden. Apparaten gaan bewust sneller stuk, dokters worden vervangen door machines, het menselijke contact bij de kassa verdwijnt: eerst een glimlach van een kassière, nu een nietszeggend scherm. Postpakketjes worden zonder groet voor de deur gezet, ook als je niet thuis bent. Winkels bieden zielloze kleding aan met domme reclame-opdrukken van allerlei merken. Je hoort waardeloze muziek op de radio afgewisseld met nietszeggende praatjes. Armoede groeit in stilte, overal torenhoge parkeerkosten. Zelfs de auto’s zijn in verval: het zijn lelijke, vierkante modellen met boos uitziende koplampen, terwijl ze vroeger een glimlach leken te hebben. Terwijl dit alles zich ontvouwt, sluipt het gevoel van verval door elke straat, dorp of stad. Het is leeg, het is op.

Ook in de alternatieve wereld lijkt alles ten dode opgeschreven. Facebook is een echo van zichzelf geworden: een plek waar concentratie en scherpte razendsnel verpulveren. Altijd dezelfde posts: sensatie hier, sensatie daar. Veel over de buitenwereld, nauwelijks over de binnenwereld. Berichten vol negativiteit of simpelweg andermans woorden. Mensen verharden, overtuigd dat zij het altijd beter weten. Velen spelen rechter, zetten anderen bewust tegen elkaar op. Eindeloos scrollen door berichten, terwijl er nauwelijks nog écht iets gelezen wordt. Domme TikTok-filmpjes van een halve minuut, gemaakt om de aandacht vast te houden. Filmpjes met meelopende teksten die intellectuele diepgang suggereren. Podcasts herkauwen steeds dezelfde informatie, terwijl de kijkcijfers drastische dalen. Het is om te huilen.

Alles herhaalt zich in een eindeloze lus, keer op keer, keer op keer.. een wereld gevangen in zichzelf.

Het mag duidelijk zijn: tijd voor verstilling. Tijd om je innerlijk voor te bereiden op wat komen gaat. Het lijkt alsof we allemaal naar onszelf worden teruggebracht. Op zich is dat een prachtige ontwikkeling als je er goed over nadenkt. Het is een cadeau voor de mensheid.
En dat is maar goed ook. Het oude dient niet meer. .

We voelen allemaal dat eerst een moeilijke periode nodig is, voordat het beter wordt. Een tijd die een verschuiving in bewustzijn mogelijk maakt. Daarom is het belangrijk dat we nu alles loslaten en de stilte ingaan. Want in de stilte gebeurt het.

Meer tijd voor de natuur. Luisteren naar het gezang van vogels. Tijd maken voor je partner om ’s avonds mooie teksten voor te lezen. De ramen wagenwijd open, de wind echt horen spreken. Lange wandelingen langs het strand en door de duinen. Een tentje opzetten en overnachten in de natuur. Een luisterend oor zijn voor mensen bij jou in de buurt. Eenvoud. Je niet meer laten afleiden door al die ruis en gekkigheid om je heen, laat alles los wat niet meer dient.

Zoek vooral de stilte op. Rust uit.
Stilte is de naam van het Al-bewustzijn. Rust is de naam van vrede in jezelf en daarbuiten. Alles wordt gevonden in stilte, niet in woorden. In stilte probeer je zo lang mogelijk stil te zijn, vooral thuis. Daar ontvang je de boodschap die je op dat moment nodig hebt. Want in stilte openbaart zuiver bewustzijn zich aan jou. Wees dus nooit bang om stil te zijn. Het is je grootste troef!

Laat de kermis van het leven aan je voorbijgaan. Wie durft te stappen in het onbekende, ontdekt een wereld die groter is dan zijn dromen