Stil bij het leven, ons kostbare leven.

We rennen en vliegen door het leven, er is geen rust. Sommige werken zich rot tot ze erbij neervallen. Andere zijn slaafs aan hun eigen verlangens en blijven deze keer op keer najagen.

De meeste mensen staan pas echt stil bij dood.
Want vroeg of laat zijn we allemaal uitgehold.
Zowel van binnen, als van buiten. En daarmee vergooide we de enorme kans om volledig te zijn (bewust-zijn).

Zijn wij niet allemaal behept met beelden te maken van toekomst en verleden? Zijn we niet allemaal min of meer gehersenspoeld in opvoeding, in cultuur, in dogma’s, visies, opinies, en durven wij eigenlijk niet stil te staan bij wat bewustzijn is?

Zijn we niet allemaal opgevoed met een begin en een einde? En staan we niet allemaal onder druk om binnen dat begin en het einde van alles te moeten doen? De een wilt carrière maken, de ander bouwt zijn bedrijf uit, de ander wilt perse nog een kind erbij, de ander schaft een driedelig pak aan, weer een ander maakt naam als podcastmaker, of weer een ander in een ziekenhuis, en er zijn ook mensen die naamloos wensen te zijn, hoewel men ze misschien kent.

Ons leven duurt in het algemeen niet zo lang.
Het is een aantal jaren.. en iedere dag zijn we onderweg naar de dood. Als we heel oprecht naar onszelf kijken, vergooien we vaak de kostbare tijd met dingen die eigenlijk geen belang hebben!
Keer op keer, keer op keer. Zijn we ons daar van bewust?

Ik heb mogen leren van M.Messing dat het niet vanzelfsprekend is om als mens te incarneren. Sterker nog.. de Goden zijn jaloers op ons dat ‘alleen wij mensen’ de potentie hebben om tot ware bevrijding te komen. Boeddha zij niet voor niks dat dit de meest bijzondere planeet is het universum, omdat men hier tot bevrijding kan komen. Sterker nog, wij zijn de enige wezens die tot bevrijding kunnen komen. Boeddha geeft niet voor niks aan; dat een mens die niet streeft naar ware bevrijding een echte zelfmoordenaar is.

En wat doen we steeds met onze kostbare leef-tijd? Holen, vliegen, belachelijk veel werken, amper tot geen verbinding maken met je ware ZIJN.. Ofwel, er is geen bezinning meer, er is geen stilte meer om echt te zijn in het moment van NU.
En juist in dat unieke NU moment(en) wordt verondersteld dat we de hele ballast van ons verleden / heden los kunnen laten.

Jij bent regisseur en acteur in één.
Jij kan (grotendeels) zelf zorgen voor een goed einde. Iedereen is uitgenodigd om terug te keren naar zijn Ware thuis, iedereen. Maar weinige pakken deze kans.