In de trend dat de tijd steeds sneller gaat, we aan het rennen en vliegen zijn.. waar het werkelijk om gaat totaal vergeten, en dat je veel kostbare tijd verspilt aan dingen die niets bijdragen om ECHT LOSSER te komen van deze wereld.

Mensen zijn opgefokt, hebben geen geduld meer, en lopen over van alles om hen heen; én van hun eigen innerlijke rotzooi. Ze liegen, bedriegen, zijn aanvallend, maken gekke bokkensprongen; en zetten de misstanden in de wereld in het Licht, terwijl ze zelf niet altijd even zuiver zijn.

We worden doodgegooid met podcasts die niets nieuws meer te vertellen hebben, maar steeds weer hetzelfde herkauwen en niet spreken over ware bevrijding (met uitzondering van M.Messing).

We worden gebombardeerd met alle toestanden in de wereld, die ongetwijfeld onder de huid gaan wroeten. Mensen raken in paniek, leven op hun reserves en blussen stukje bij beetje hun eigen innerlijke vuur. Het VUUR dat juist brandend moet blijven in deze turbulente tijden.. de lamp moet blijven branden tijdens de storm.

Tevens wordt er veel geklaagd over de buitenwereld, terwijl wordt vergeten dat de uiterlijke wereld slechts een spiegel is van onze binnenwereld. Alles wat we om ons heen zien, weerspiegelt uiteindelijk wat er in onszelf leeft.

In mij wordt het stiller…

een voor een worden de touwtjes doorgeknipt die mij vasthouden aan deze wereld. De stemmen buiten vervagen; de haast en het lawaai verliezen hun grip. Ik adem in en voel de tijd niet langer als een stroom die mij meesleept, maar als een zachte aanwezigheid waarin alles mag zijn. De wereld mag rennen, maar ik kies het pad van rust. Hier, in dit kleine stukje bestaan, is ruimte voor aandacht, voor een lach die van binnen komt, voor het voelen van wat werkelijk leeft.

Langzaam, bijna ongemerkt, groeit er een vrijheid die geen haast kent, een vrijheid die niets hoeft te bewijzen, alleen te ervaren, en het wordt alsmaar meer.